gizli dünyanýn þifreleri

NAMAZ

Bir lise öðrencisi, kýz arkadaþýyla birlikte tren yolunda yürürken geçirdiði kaza sonucu ölmüþ.

Ölen, bir köy çocuðu herhalde.

Cenazesini köye götürmüþler.

Çocuðun okuduðu okulun müdürü de cenazeye gitmiþ.

Müdür, din öðretmenliði de yapan bir Ýmam Hatip mezunu.

Caminin imamý bir nezaket göstermiþ, “öðrencinizin namazýný kýldýrmak ister misiniz hocam” demiþ.

Müdürün kendisi “ben kýldýrayým” diye teklif etmiþ de olabilir, öyleyse benim için daha da makbul.

Neticede müdür, öðrencisinin namazýný kýldýrmýþ.

Bu haber beni çok etkiledi.

Müdürün öðrencisinin cenazesine gitmesi, onun namazýný kýldýrmasý, onunla kendi itikadýnca vedalaþmasý, onu son yolculuðunda yalnýz býrakmadýðý gibi o yolculuðun eþiðinde o çocuðun elini son kez “manevi bir dünyada” tutmasý çok insani geldi bana.

Öðretmenler, öðrencilerini böyle sevmeli diye düþündüm.

Son ana kadar yanlarýnda olmalý.

Aslýnda, öðrenciler öðretmenlerini yolcu eder ama bu sefer tersi olmuþ, bir kaza, bir talihsizlik “sýrayý” bozmuþ.

Ve, öðretmen, genç öðrencisi için “helallik” istemiþ.

Bu davranýþýn, o çocuðun ailesine de bir nebze olsun bir teselli vermekte çok faydalý olduðunu düþündüm, sanki çocuklarý baþka bir âlemde yalnýz kalmayacakmýþ, öðretmeni orada da ona yol gösterecekmiþ gibi hissetmiþlerdir diye geçti aklýmdan.

Peki, sonra ne olmuþ?

Öðrencisini “yalnýz býrakmayan” öðretmeni kutlamýþlar mý?

Hayýr.

Kaymakam, o müdür hakkýnda soruþturma açmýþ.

Gayet de tuhaf bir nedeni var kaymakamýn, “müdür mesai saatlerinde” kýldýrmýþ namazý.

Cenaze namazýný “mesai saatlerine” göre ayarlayan bir din mi var yeryüzünde, cenazeyi mesai saatine nasýl denk getireceksiniz?

Tabii “mesai saatleri” bir kýlýf, asýl namaz kýldýrmasýna kýzmýþ belli ki kaymakam.

Bir “öðretmen” nasýl namaz kýldýrýr, diye düþünmüþ herhalde.

Býrakýn kýldýrsýn, ne zararý var bunun, tam aksine böyle davranýþlar insanlarýn içini rahatlatýr, onlara en acýlý zamanlarýnda bile bir huzur verir.

Bizim devletin bu “din korkusu” hastalýk düzeyinde, toplumun bir kesimi de bu korkuyu paylaþýyor.

Her dinî davranýþta bir “þeriat geliyor” paniði yaþýyorlar.

Þeriat böyle gelmez.

Ýnsanlarýn inançlarýný “özgürce” yaþamasý deðildir þeriat, “þeriat” dediðimiz herkesin “din kurallarýna uygun” yaþamasýný mecburi kýlmaktýr.

Özgürlük ve þeriat arasýnda çok büyük bir fark var.

Ben kimsenin bana “din kurallarýna uygun yaþamam” için baský yapmasýný istemem ama insanlarýn inançlarýný özgürce yaþamasýný isterim.

Ben “þeriat” istemediðim için baþkalarýnýn dinlerini yaþamasýna engel olursam, insanlarý “din dýþý” yaþamaya mecbur etmiþ olurum.

Þeriat istememem “dini istememem” deðildir, “mecburiyeti” istemememdir.

Ben bir “mecburiyete” karþý çýkarken niye diðer insanlara bir “mecburiyeti” dayatayým, bu, iki yüzlülük olmaz mý?

Ýnanç alanýnda, hiç kimsenin hiç kimseyi “bir þeye” mecbur etme hakký yoktur.

Laik bir düzen, “mecburiyet dýþý” bir düzendir.

Siz eðer insanlarýn inançlarýna uygun davranmasýný böyle engellerseniz, “dinî bir þeriatý” engellemek adýna, “laik bir þeriatý” zorlamýþ olursunuz.

Eðer insanlara iki “mecburiyetten” birini dayatýrsanýz, insanlar Allah adýna getirilen “mecburiyeti”, “devlet” adýna getirilen mecburiyete tercih ederler.

“Laiklik istiyorum” derken “þeriatýn” yolunu kendiniz açarsýnýz.

Ben, bu ülkenin “diniyle” barýþmasý gerektiðine inanýyorum, burasý, halkýnýn çoðunluðunun Müslüman olduðu bir ülke, bunu inkâr etmeye çalýþmanýn kimseye bir faydasý olmaz.

Kürtlerin varlýðýný reddet, Müslümanlarýn varlýðýný reddet, sonunda bu devlet “gerçeklerden” kopuk yaþayan bir þizofrene dönecek.

Kürtler de var, Müslümanlar da var, bu insanlarý “bir þeyler “olmaya “mecbur” etmeyin, þu “mecburiyetleri” çýkartýn halkýn hayatýndan.

Devlet, insanlarýn “kim” olacaðýna, “nasýl yaþayacaðýna” karar veremez, devlet birilerinin baþkalarýna baský yapmasýna, “sen þu olacaksýn” demesine ya da “sen böyle yaþayacaksýn” demesine engel olur.

Devletin varlýk nedeni budur.

Bizim devlet ise tam tersini yapýp kendi “varlýk” nedenini ortadan kaldýrýyor.

Býrakýn insanlar istedikleri gibi yaþasýnlar.

Býrakýn bir öðretmen istiyorsa öðrencisinin namazýný kýldýrsýn.

Bu, “dinî” olmaktan da öte “insani” bir davranýþ, insanca bir sýcaklýk var bu davranýþta.

Öðrencisini “yolcu” etmiþ öðretmeni.

Etmesin mi?

Bu insanca davranýþtan, bu sýcaklýktan neden korkuyorsunuz?

Muhterem Müslümanlar!

Kur`an-ý Kerim`deki 6666 ayetten 147 tanesinde Cennet kelimesi kullanýlmýþtýr.

Cennet, kýyametin kopmasýndan sonra mü`minlerin sonsuz mutluluk içinde yaþayacaklarý yerdir. Yani mü`minlerin saadet duraðýdýr.

`Bugün ölsem nereye giderim` diye her mü`minin muhasebe yapmasý gerekir. Maalesef insanýmýz böyle bir hesabý dikkate almýyor.

Ýnanmýþ insan, cehenneme girmemek için nasýl yaþamasý gerekiyorsa öyle bir çizgi takip etmesi gerekir. Canýný ve malýný cehenneme girmemek için kullanýr. Maalesef günümüzün insaný bunun tam aksini yapýyor. Ýnsanlar cehenneme girmek için canýný ve malýný veriyor. Cehenneme girmek için, para veren insan ahmak deðil de nedir?

Cennet bedava.

Cehennem parayla ve ücreti de çok pahalý. Ancak bazýlarý bunun pahasýna falan bakmýyor; elinden gelen bütün gayreti cehenneme girmek için kullanýyor.

Cennete girmek için bir tek kuruþ ödenmiyor. Nasýl mý?

Namaz kaç para?

Namaz kýlmak için para ödemiyorsunuz.

 Abdest kaç para?

Abdest aldýðýnýz için sizden para isteyen yok.

 Þehadet kaç para?

Sen þehadet getirdin ver þu kadar para` diyen oldu mu? Olur mu ya! Yok böyle bir ücret.

 Namuslu yaþamak kaç para?

 Kur`an okumak kaç para?

Terbiyeli olmak  kaç para?

Þerefli yaþamak kaç para?

Günahlardan korunmak kaç para?


Bu özelliklere sahip olmak için hiçbir ücret ödemiyorsunuz.Bunlarýn ücreti yok; kazancý var. Bunlarla insan cenneti kazanýyor.


Lakin...

Namussuzluk para. Para ödeyerek namussuz olabilirsiniz.

Plaj para,

Kumar para,

Ýçki para,

Zina para,

Zamparalýk para,

Þerefsizlik para,

Haramlarýn hepsi para,

 Tesettürsüzlük para. Modacýlarýn dediklerini alacaksýn. Kucak dolusu kozmetikler kullanacaksýn. Allýk pulluk süreceksin. Þebekleþeceksin... Bunlar hep para. Haramlarýn hepsi para. Cehenneme giden bütün yollar parayla.

Cennete-Cehenneme inanan kiþi bu derece sorumsuz olabilir mi?

Muhterem Müslümanlar!

Kur`an-ý Kerim`de cennet ehlinin vasýflarý þöyle sýralanmýþtýr:

Onlar (yani cennet ehli olanlar):

 Allah rýzasý için sabýrlýdýrlar.

Namazlarýný dosdoðru kýlarlar.

Ellerindeki imkanlardan Allah için harcarlar.

Kötülüðü iyilikle savarlar.

Bunlar cennete girecek olanlardýr. Atalarýndan, eþlerinden, çocuklarýndan iyi olanlarla beraber cennete girerler.` (Rad S. A.22-23)

Peygamberimizin de beyanlarýndan biri þöyledir:

Kim bana, iki çene ve apýþ arasý mevzuunda söz verir kefil olursa, ben de ona cennet için kefil olurum.` (Buhari, Rikak, 23)

Mevlüt Özcan

Ramazan ayýndan sonra þevval ayýnda altý gün oruç tutmak sünnet olan bir oruçtur. Peygamber Efendimiz (sav), “Kim Ramazan orucunu tutar ve ona Þevval ayýndan altý gün ilave ederse, sanki yýlýn bütününde oruç tutmuþ gibi olur” (Müslim, Sýyam:204; Tirmizî, Savm:53; Ebû Davud, Savm: 58) buyurarak, bizleri Þevval ayýnda altý gün oruç tutmaya teþvik etmiþlerdir. Bu oruç peþi peþine tutulabileceði gibi, ara verilerek de tutulabilir.

“Þevval ayýnda tutulacak 6 gün orucun ayrý ayrý günlerde haftada iki gün tutulmasý müstehabtýr”(Büyük Ýslam ilmihali)

Ramazandan sonra Þevval ayýnda tutulan altý günlük orucun, bir yýlý oruçlu geçirmiþ gibi olmasýný, Âlimler; Hz. Ebu Hureyreden rivayet edilen "Âdemoðlunun her ameli katlanýr. (Zira Cenabý Hakk’ýn bu husustaki sünneti þudur:) Hayýr ameller en az on misliyle yazýlýr, bu yedi yüz misline kadar çýkar. Allah Teala Hazretleri (bir hadis-i kutside) söyle buyurmuþtur: "Oruç bu kaideden hariçtir. Çünkü o sýrf benim içindir, ben de onu (dilediðim gibi) mükâfatlandýracaðým. Kulum benim için þehvetini, yiyeceðini terk etti."(kütübi-sitte/3082) hadisine dayandýrarak; Ramazanda tutulan 30 gün orucu 10 la çarpýnca 300 eder. 6 gün de þevval orucunu 10 la çarpýnca 60 eder. Toplayýnca 360 gün eder.(kameri ay hesabýna göre yýl 360 gündür) þeklinde deðerlendirmiþlerdir.

. Resulullah (sav)  “Oruç, Cehennem ateþinden koruyan bir kalkandýr” (Buhari)  buyurmuþtur.

 Bu kalkana hayat boyu muhtaç olduðumuza göre, mutlaka oruçtan nasiptar olmanýn yoluna bakmalýyýz. Þevval ayýnda tutulan nafile veya kaza oruçlarýný, pazartesi ve perþembe günleri tutmak daha faziletlidir. Hadis-i þeriflerde buyruldu ki:

“Ameller, pazartesi ve perþembe günleri arz olunur. Ben de amelimin oruçlu iken arz olunmasýný isterim” (Tirmizi)

“Pazartesi ve perþembe, günahlarýn affedildiði gün olduðu için oruç tutuyorum.” (Müslim)

“Cennetin kapýlarý pazartesi ve perþembe günleri açýlýr.” (Müslim)

           
Allah (cc) cümlemizin tuttuðu ve tutacaðý oruçlarý kabul eylesin.

UÐUR KEPEKÇÝ